Displaying: 41-50 of 1775 documents

0.024 sec

41. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Olga Kozhina Современная философия совершенства и свободы
abstract | view |  rights & permissions
Анализируется концепция философии совершенства и свободы, представленная в корпусе фундаментальных работ Н. М. Чуринова. Актуальность концепции обусловлена тем, что позволяет преодолеть онтологическое и гносеологическое противостояние ма-териализма и идеализма в современной философии. При этом на первый план в кон-цепции выступает поиск новых стандартов теоретизирования, переосмысление основа-ний науки, философии. В этом отношении Н.М.Чуринов сформировал концепцию двух проектов как способов существования науки, которые в истории философии и науке существовали всегда. Диа-лектический проект науки, берущий начало от Аристотеля, ориентированный в своем раз-витии на гностицизм, космическую модель мира и теорию познания как теорию отраже-ния. Метафизический проект науки, берущий начало от софистов, ориентированный на принцип агностицизма, универсальную модель мира, теорию познания как теорию репре-зентаций. Двум проектам науки соответствуют две модели мира, две теории познания, два типа теоретизирования. Двум типам теоретизирования, соответствуют два типа об-щества, и двум типам общества – присущи два типа личности. Н. М. Чуринов артикулирует философию в контексте социально-культурной и инфор-мационной действительности, является основателем и руководителем научно-педагогической и философской школы теории информационной реальности и ее прило-жений, которые получили свое развитие в более пятидесяти диссертаций его учеников. Концепция различия философии совершенства и философии свободы активно интег-рируется в систему современного образования. Понятие “свобода” берется как код ме-тафизического философского и научного творчества. Соответственно, категория “совер-шенство” - код диалектического теоретического творчества.
42. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Роида Рзаева Мультикультурализм в постмодернистском контексте
abstract | view |  rights & permissions
Today, multiculturalism is characterized as an ideology, a poli-cy, as well as a discourse, which makes the multiculturalist agenda to spread and become real. At the same time, multiculturalism, as a type of discourse, can be identified in several different discourses. One of them is the post-modern discourse. The phenomenon of postmodernism is currently in the focus of philosophical interest, primarily because it is seen as a characteristic philo-sophical type in modern culture. One of its most common features is that multiculturalism reflects the cultural situation of the postmodern. The postmodern era extends the meaning of multiculturalism.
43. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Jingzhao Liu 当代哲学怎样成为“自由的学校”?
abstract | view |  rights & permissions
联合国教科文组织在2005年发表的《跨部门哲学战略》中把哲学比喻为“自由的学校”。显然,这一比喻是基于哲学在当今时代的独特价值。本文旨在简要论证当代哲学怎样成为“自由的学校”:首先,时代的变革与深层次矛盾要求哲学做出积极回应;其次,哲学“自由的学校”应该体现为开放性、创造性和生活化三个向度; 第三,“ 自由的学校”意味着,哲学将不再是哲学家把玩的知识古董和教条,而应当是所有人均可从中获益的精神家园。
44. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Cai Hou 哲学的伦理化与现代性的重塑
abstract | view |  rights & permissions
当代哲学发展的一个重要趋向是哲学的伦理化,即哲学经过古代的宗教化和近代的科学化之后而进入道德和伦理之域。哲学发展的这一重要趋向给当代哲学提出的首要和根本任务是“合理的现代性” 的塑造和构建。它规定了当代哲学的最重要的使命和任务,也构成思考当代哲学发展的基本的立足点和视域。“现代性”的基本矛盾是科学性与价值性、民族性与时代性的矛盾。“合理的现代性”及其塑造应体现科学性与价值性、民族性与时代性的有机统一。所以,当代哲学应自觉地致力于解决科学性与价值性、民族性与时代性的矛盾,致力于人类价值观的重建以及引导人类需求方式和生存方式的改变。这是对当代哲学发展的重大挑战,同时也是当代哲学发展的重大契机。
45. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Δημήτριος Πασσάς Το κίνημα της αντιψυχιατρικής
abstract | view |  rights & permissions
Το κίνημα της αντιψυχιατρικής αναφέρεται σε μια ομάδα δια-νοουμένων, οι οποίοι μέσα από το έργο τους αμφισβήτησαν την αυθεντία της ψυχιατρικής επιστήμης, έθεσαν τα ερωτήματα που αφορούσαν την εγκυρότη-τα της διάγνωσης και των κριτηρίων της, το βιολογικό υπόστρωμα μιας ψυ-χικής νόσου, το κατά πόσον μια θεραπεία αποβαίνει προς όφελος του ασθενή και εζήτησαν την αποασυλοποίηση όσων βρίσκονταν έγκλειστοι στα ψυχια-τρικά νοσοκομεία. Το κίνημα έγινε ευρύτερα γνωστό στον κόσμο κατά την δεκαετία του 1970 κατά την οποία απέκτησε αρκετούς υποστηρικτές. Ο όρος «αντιψυχιατρική» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του D. Cooper (Psychiatry and antipsychiatry, 1967). Κυριότεροι εκπρόσωποι του αντιψυχι-ατρικού κινήματος θεωρούνται ο Michel Foucault, o R. D. Laing, o D. Cooper και o Thomas Szasz. Μέσα από τα έργα τους προσπάθησαν να κλονίσουν την πεποίθηση που καλλιεργείται από την ψυχιατρική, η οποία υποστηρίζει ότι πίσω από κάθε ψυχικό νόσημα κρύβεται κάποια γενετική ανωμαλία και μάλιστα έφθασαν στο σημείο να αρνηθούν τον όρο «ψυχική ασθένεια», ως μια αφηρημένη θεωρητική κατασκευή, που σκοπό της είχε την ετικετοποίη-ση (labeling) και την εξάλειψη μιας σειράς διαφορετικών και αποκλινουσών συμπεριφορών, χωρίς την συναίνεση των ασθενών (υποκειμένων). Με άλλα λόγια κατήγγειλαν την ψυχιατρική ως μια ψευδοεπιστήμη, η οποία με την «αγαστή» συνέργεια του κράτους λειτουργούσε σαν ένας καταπιεστικός μη-χανισμός, ο οποίος είχε σκοπό να ενισχύσει συγκεκριμένες νόρμες και στερε-ότυπα σχετικά με το τί είναι φυσιολογικό και τί δεν είναι, τα οποία με τη σειρά τους λειτουργούν ως αναχώματα ή ως στηρίγματα του καπιταλιστικού συστή-ματος. Στόχος της εργασίας είναι να παρουσιαστούν οι θέσεις των κυριότερων εκπροσώπων του κινήματος, να εκτιμηθεί ο ρόλος και η σημασία αυτών των θέσεων, καθώς και να αποτιμηθεί η επιρροή που άσκησε το εν λόγω κίνημα στον τομέα της ψυχικής υγείας μέχρι σήμερα.
46. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Γιούλη Ι. Παπαϊωάννου Δεοντοκρατία ή συνεπειοκρατία: Μια διαχρονική διαμάχη υπό το φως της σύγχρονης επιστήμης
abstract | view |  rights & permissions
Μία από τις μεγαλύτερες έριδες στην ιστορία της φιλοσοφίας είναι η διαμάχη μεταξύ οπαδών της δεοντοκρατίας –της θεωρίας σύμφωνα με την οποία η ηθική αξιολόγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς πρέπει να γίνεται με κριτήριο την πρόθεση– και οπαδών του ωφελιμισμού –της θεωρίας σύμφωνα με την οποία κριτήριο της ηθικής αξιολόγησης πρέπει να είναι οι συνέπειες των πράξεών μας. Το πρόβλημα γίνεται περισσότερο επίκαιρο λόγω των σύγχρονων επιστημονικών εξελίξεων καθόσον φαίνεται να δικαιώνουν μάλλον τους οπαδούς του ωφελιμισμού παρά τους υποστη-ρικτές της δεοντοκρατίας. Ειδικότερα, πορίσματα σύγχρονων επιστημονικών ερευνών1 δείχνουν ότι η ηθική αξιολόγηση βάσει αποτελεσμάτων συνιστά ορ-θότερο τρόπο ηθικής προσέγγισης καθόσον, όταν σκεφτόμαστε ωφελιμιστι-κά, φαίνεται ότι δραστηριοποιούνται οι περισσότερο «έλλογες» περιοχές του εγκεφάλου μας. Αντιθέτως, όταν λαμβάνουμε αποφάσεις και διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας βάσει άλλων κριτηρίων, όπως η πρόθεση ή το καθήκον, δραστηριοποιούνται οι περισσότερο «άλογες» περιοχές του εγκεφάλου μας. Εάν λοιπόν η ηθική και η ηθικότητα συνδέονται και πρέπει να συνδέονται με τη λογικότητα και εφόσον προκύπτει –όπως αποφαίνονται ορισμένοι επιστή-μονες– ότι από τη φύση μας λειτουργούμε ορθότερα και λογικότερα, όταν συμπεριφερόμαστε αναλογιζόμενοι τα αποτελέσματα ή τις συνέπειες των πράξεων μας, τότε η επιστήμη φαίνεται να αναγνωρίζει ένα πλεονέκτημα στον ωφελιμισμό ή τη συνεπειοκρατία2 έναντι της δεοντοκρατίας. Εντούτοις μια προσεκτικότερη μελέτη των φιλοσοφικών εννοιών της πρόθεσης και του αποτελέσματος, του καθήκοντος και των συνεπειών, καταδεικνύει ότι ο από-λυτος διαχωρισμός τους, όχι μόνο δεν συνιστά την ορθότερη και λογικότερη προσέγγιση της ηθικότητας, αλλά δεν προσιδιάζει ούτε καν σε αυτό που θεω­ρείται «έλλογη φύση».
47. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Ελένη Σοφατζή Ο υπαρξισμός του Ζαν Πωλ Σαρτρ στην ταινία του Φρανσουά Τρυφώ Fahrenheit 451
abstract | view |  rights & permissions
Σε αυτή την ανακοίνωση θα παρουσιαστούν τα βασικότερα σημεία της υπαρξιστικής θεωρίας του γάλλου φιλοσόφου και στοχαστή Ζαν Πωλ Σάρτρ, όπως αυτά αποτυπώνονται στην ταινία του Φρανσουά Τρυφώ Fahrenheit 451 (1966). Πιο συγκεκριμένα μέσα από την ιστορία του Μοντάγκ, ενός πυροσβέστη, και της Κλαρίς, μιας δασκάλας, οι οποίοι ζουν σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, θα αναλυθούν ζητήματα όπως αυτό της «σκευοκρατίας», της εγκατάλειψης του ανθρώπου από το Θεό, της ελευθερίας του ανθρώπου, καθώς και της προσωπικής και συλλογικής του ευθύνης.
48. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 11
Jean Du Toit Pierre Teilhard de Chardin as response to modernity’s nature-human dichotomy: A philosophical-critical study
abstract | view |  rights & permissions
Modernity as a philosophical and intellectual movement has cultivated a perspective of humanity as separated from nature. In modernity, nature is valuable only insofar as it has instrumental value (i.e. that it may be utilized for the benefit of humanity). This paper postulates that such an approach to the nature-human relationship may have led to considerable environmental damage and misuse, and that the perspective of humanity as separate from nature should be re-evaluated. Pierre Teilhard de Chardin’s philosophy is investigated as a possible means to overcome this dichotomy. De Chardin describes varying ontologies that are embedded in the evolutionary process and against which all human relevance and action must be sketched. This differs from an evolutionistic approach, because whilst engaging with scientific discourse (which tends to be reductionist in approach), de Chardin also incorporates spiritual and religious ideas and perspectives. Furthermore, de Chardin’s ideas differ from vague pantheism because he engages with the terminology used in modern science and re-evaluates this terminology’s application and conclusions in relation to his newly developed cosmology (or cosmogenesis). Several questions are central in this paper: Firstly, could de Chardin’s approach be incorporated into the natural scientific discourse? Secondly, does de Chardin’s cosmology provide new avenues for investigation into a closer and more sustainable relationship between humanity and the natural world?
49. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 11
Nirmal Baid Jain Acceptance of Life in Nonhuman Entities as a Basis for Environmental Ethics
abstract | view |  rights & permissions
Environmental ethics as a discipline deals with the morality of human actions and its consequences on the environment and its nonhuman elements. It addresses the question of whether there is a moral implication in harming the nonhuman contents of the environment, animate or inanimate. Jains identify with life being existent not only in humans and animals but also equally in earth, fire, air, water and vegetation. Life in these seemingly inanimate objects is considered at par with human or animal life form. Code of conduct for Jain householders and monks alike stipulates avoiding unnecessary harm to life including these inanimate life forms. When the entire world around us comes alive, this code of conduct helps create an abiding ethics that requires one to protect and pledge non-harming to all elements of the environment we live in.
50. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 11
Sandra Baquedano Jer The Axiologic Undertone of the Bio-diversity in East Wisdoms
abstract | view |  rights & permissions
The Hindu worldview works on the principle that all mortals are usually found immersed within the illusion of Maya. This illusion encompasses the common essence which all living beings share, and in an illusory way, wraps the human being within his or her ‘self’, presenting this individuality as an absolute truth. That natural selfishness represents the main enemy which human beings have to struggle against, to remove and tear apart, in order to overcome the individual barriers which limit and master the ‘self’. In this presentation we will probe the Hindu society tradition and its mechanism to protect and care for diversity as substantial values. Moreover, we will examine prominent scholars and historical characters in the Indian and East culture who have actively manifested a philosophical activism during their lives. We will examine the importance of the precautions, related to the balance in the adaequatio between any increase in the number of the individuals that could be preserved indefinitely in an environment, and those who would cause an increasing damage to it.