Displaying: 21-40 of 1776 documents

0.095 sec

21. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Cristina Bosso Wittgenstein, más allá de la clarificación del lenguaje: la filosofía como forma de vida
abstract | view |  rights & permissions
La idea de la filosofía como crítica del lenguaje representa la gran novedad que Wittgenstein introduce y el hilo vertebrador que se mantiene a lo largo de toda su obra. Que la filosofía sea para él análisis del lenguaje y que su finalidad es la clarificación de enredos lingüísticos se encuentran fuera de toda duda; tal vez sea éste el único punto del corpus wittgensteiniano sobre el cual hay, en general, acuerdo entre los diferentes intérpretes. Encontramos en su obra una concepción de la filosofía mucho más compleja, plagada de matices sugerentes, de una densidad mucho mayor de lo que podemos sospechar si la reducimos a la disolución de los problemas filosóficos. Por ello me propongo mostrar que Wittgenstein nos da pie para pensar la filosofía como un camino para conocer el mundo y como una forma de vida. Si imaginar un lenguaje es imaginar una forma de vida (IF, 19), y hablar un lenguaje forma parte de una actividad o de una forma de vida (IF, 23) - como afirma Wittgens-tein -, podemos decir, entonces, que el análisis del lenguaje no se agota en la descripción del lenguaje mismo; constituye el hilo conductor que nos permite conocer algo que está más allá de él, pero que se encuentra en inextricable trabazón: el mundo humano, el mundo de las praxis, la vida en sociedad, las reglas compartidas. La elucidación de las condiciones de posibilidad del significado conduce a conocer el mundo humano.
22. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Jacques-Bernard Roumanes Diathèse des questionnements philosophiques du «moi»: de la promesse socratique à la promesse cartésienne (complément à la Logique des fragments)
abstract | view |  rights & permissions
Poursuivant la conceptualisation de la Logique des fragments (cf. Actes du XXXIII e Congrès de l’ASPLF, Louvain-la-Neuve, 2012) par l’examen d’une impasse: la fragmentation de l’Unité irréductiblement opposée à l’unification des fragments, ce texte cherche à en dégager la diathèse. L’usage de ce dernier concept déplace alors la recherche vers la compréhension de deux notions: l’irréductibilité des termes en présence et le recours à un principe d’alternance simultanée; notions paradoxales mais qui, en relativisant le principe d’identité, permettent de conjuguer les termes, tout simplement en les altérisant. L’irréductibilité, tant de l’Unité que de la multiplicité produit alors, en diathèse, cette altérisation de l’Unité au sein même du processus d’unification de la multitude. De là, le questionnement se resserre autour du rôle du «moi» passant de l’inconscience à la conscience, dans la perspective développementale de l’épistémologie génétique.
23. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Clélia Aparecida Martins Habermas: Erkenntniskritik und Sprache
abstract | view |  rights & permissions
Für den frühen Habermas ist die Erkenntniskritik nur als Gesellschaftstheorie möglich. Die Erkenntnisprozesse werden geregelt von den Interessen (das Technische, das Praktische, das Emanzipatorische), die anthropologisch verwurzelt und durch die Naturgeschichte der menschlichen Spezies erklärbar sind, und –im Falle des Emanzipatorischen– auch durch die Sozialgeschichte. In den Werken vor Erkenntnis und Interesse diskutiert Habermas, obwohl er in Texten hier und da die Wissenschaftskritik aufrechterhält, viele andere Aspekte der heutigen Epistemologie, sodass er die Interessentheorie aufgibt. Er beabsichtigte dann eine Ausarbeitung der Diskurstheorie und entwickelt dazu in den siebziger Jahren eine auf der universellen Pragmatik beruhende Theorie der Wahrheit als Konsens. In Bezug auf das Thema „Spra-che und Erkenntnis“ befinden wir uns nicht vor einem linearen Denken, und die zu beantwortende Frage ist, warum Habermas die anfänglichen Formulierungen aufgegeben hat, um eine erste Theorie der Wahrheit als Konsens zu errichten, und schließlich in neueren Texten –ausgehend von den Diskussionen zur rationalen Annehmbarkeit– die wissenschaftliche Wahrheit mit der Problematik des „Naturalismus“ behandelt sowie die Frage nach seiner Bedeutung, um das Problem der Objektivität der Erkenntnis und der Rationalität selbst, welche die menschliche Spezies kennzeichnet, zu verstehen.
24. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
María Mercedes del Valle Risco Significado y posibilidad: Un diálogo entre fenomenología y filosofía analítica
abstract | view |  rights & permissions
En la reflexión contemporánea sobre el lenguaje el problema del significado se ha presentado como un lugar común para diversas perspectivas filosóficas. Su interés se ha suscitado en el marco de propuestas que no se limitan a la filosofía del lenguaje como disciplina y, por tanto, la variedad de cuestiones que suscita se entrelazan y tejen las más complejas combinaciones. Ocuparnos del significado de las palabras es aventurarnos a abrirnos paso en diferentes mundos animándonos por un momento a dejar de lado la cuestión de su efectividad. En el marco de esta aventura, el presente trabajo pretende indagar el entrelazamiento, y sus límites, de dos de las propuestas filosóficas que han impacto de un modo decisivo en el desenvolvimiento del pensamiento filosófico del siglo XX. Me refiero concretamente a las filosofías de Husserl y Wittgenstein.
25. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Elba Marta Coleclough El ardid de la filosofía: el retorno a sí de Michel Foucault
abstract | view |  rights & permissions
Se intentará describir brevemente algunas de las ideas expuestas por M. Foucault en su curso “La hermenéutica del sujeto” (1982). Se advierte un profundo cambio en la temática abordada por el filósofo, ya que emerge la problemática de la autoconstitución del sujeto por medio de las “técnicas de sí”, propuestas desde la tradición pitagórica, encarnadas en la vida y obra de Sócrates y Platón, y que alcanzan singular importancia en la filosofía occidental de los siglos I y II. Así, se manifiesta un nuevo pensamiento sobre la verdad y la posibilidad de autoconstitución del sujeto por medio del empleo de las técnicas del yo, que implican una elección irreductible de un modo de vida. El hombre es responsable de su autoconstitución, de la elaboración de su existencia, buscando el equilibrio necesario, la ataraxia y la autarquía que le permitirán llegar a la felicidad. Esta unidad entre teoría y conducta propuesta por los antiguos se escinde en el “momento cartesiano”, privilegiando la auto-constitución del sujeto por medio del conocimiento. Sin embargo, se asiste en la filosofía contemporánea a un regreso a la unidad concreta del ser humano, integrando tanto los aspectos cognitivos, éticos como emocionales en un mar-co sociopolítico y cultural.
26. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Carmen Segura-Peraita Ontología dinámica en Heidegger: physis, dynamis, enérgeia y Ereignis
abstract | view |  rights & permissions
A partir de mediados de los años treinta Heidegger concibe el ser como Ereignis. El sentido de lo que es como dynamis y enérgeia se encuentra en estrecha relación con él. Aquí estudiaremos la interpretación heideggeriana de estas nociones aristotélicas por la vinculación que cabe establecer entre ellas y el Ereignis. Heidegger no se limita a “trasladar” las nociones aristotélicas a su pensamiento, más bien opera una transformación de las mismas, pero también es cierto que cabe entender la Metafísica como una “ontología dinámica”, del acto, comprendido como un “Am-Werk-Sein”, que Heidegger habría modalizado como Geschehen. En efecto, la enérgeia, tal como la entiende Aristóteles, contiene en sí todo lo necesario para proporcionar una tal “ontología dinámica”, aunque para lograrlo se haya de desvincular de una concepción presencialista de lo que es (del primado de la ousía como sentido directivo de lo que es). Por lo que respecta a la physis-dynamis, Heidegger se remitió siempre a la physis como a aquello en lo que todavía latía la presencia oculta del origen que se retrae: del ser.
27. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
María del Mar Villanueva Martín El olvido de los filósofos clásicos en el mundo actual
abstract | view |  rights & permissions
Hay una tendencia en la actualidad de tipo utilitario y materialista que tiende a menospreciar los aspectos culturales de nuestra civilización, especialmente los relativos a las ciencias humanísticas, con una incidencia especial en lo que atañe a la filosofía. Esto ha conducido al olvido intencional de los filósofos del periodo clásico de la filosofía griega antigua, que son Sócrates, Platón y Aristóteles, junto con sus seguidores, pertenecientes a los siglos V y IV a. de J.C. Dicho olvido, lejos de repararse, parece hacerse más grande por días, pues, se dictan disposiciones para erradicar la filosofía de los programas de enseñanza, reduciendo el núme-ro de horas lectivas para esta asignatura y disminuyendo la cantidad de cursos en que se imparta. Otro desacierto del actual sistema de enseñanza es que, lo poco que incluye de filosofía, se centra en los filósofos contemporáneos, con lo cual los clásicos griegos quedan malparados y en peligro de verse forzados al sueño del olvido. Claro, con un panorama así, cada vez se sentirán motivadas menos personas a seguir los estudios de filosofía, pudiendo llegar el día en que no se pueda impartir esta materia por carencia de profesorado. La situación que se perfila para los filósofos clásicos griegos, relegados al cuarto de los objetos en desuso, es lamentable, ante lo cual se impone la llamada urgente, para ir a rescatarlos de ese olvido en que se encuentran y hacer que vuelvan a brillar en las moradas del pensamiento con la luz propia que siempre les ha acompañado. De no ser así, puede que el edificio filosófico se derrumbase al faltarle sus cimientos.
28. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Amalia Quevedo Esbozo del pensamiento de Nicolás Gómez Dávila, “el Nietzsche colombiano”
abstract | view |  rights & permissions
Breve esbozo de la vida y obra del pensador colombiano Nicolás Gómez Dávila, que nace en Bogotá en 1913 y muere en 1994. Se exponen algunas de sus ideas sobre el pensar, la modernidad, la filosofía, la civilización, la democracia y el periodismo, a la vez que se examina su concepción del pensador reaccionario, desde Platón hasta el propio Gómez Dávila. De igual modo se analizan suscintamente las semejanzas y diferencias entre Nietzsche y Gómez Dávila, apodado como “el Nietzsche colombiano”.
29. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Владимир Александрович Кутырёв Бытие под знаком “транс”
abstract | view |  rights & permissions
The end of the twentieth century is commonly defined as the postmodern era. Now, it is claimed that this era was replaced by the post-post-modern era. Due to the ambiguity of this concept, the features of the era remain unclear. A more adequate term could be “trans-modern”. Everything becomes “trans”: transnational economy, transdisciplinary science, trans(uni) versal philosophy, transcendentalism, transgression, transhumanism, transnomonism and transvestism. “Post” meant the negation of the former state of the world: God, man, its history, culture, metaphysics, their deconstruction, and death. “Trans” is a passage through them into something new, “other” – the positive construction of the otherness. This is realized on a new substrate, which is no longer commensurate to the person, even materially or physically. It is informative, virtual-digital, either directly in the technologies, or determines decisively people’s way of live. The first ideologues of trans-modernism can be considered the “junior postmodernists”, primarily A. Badiou with his “Manifesto of Philosophy” (1989). Trans-modernism abstains from concerns about the stability of what is being developed. It focuses on the continuous innovation. Everything exists for the sake of as fast as possible change to something else. In theoretical studies, trans-modernism manifests itself in the expansion of transcendental ontology and cognitivism. Being termed as “trans” under crisis is chaotic by definition. The purpose of human activity in a trans-modern situation should be no progressive development, but the maintenance of homeostatic balance of his life world. At the heart of the philosophy of survival lies at the aesthetic worldview of multiontism and co-evolution, phenomenological realism and conservatism, coinciding in content with the perennial philosophy. We have no other option, but to choose the Being termed “humanism”.
30. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Закир Курбан оглы Мамедалиев К постмодернистскому игнорированию и коммуникативному утверждению истины
abstract | view |  rights & permissions
In this paper, based on the writings of the French philosophers Jean-François Lyotard and Michel Foucault, I consider, on the one hand, the arguments of the representatives of postmodern philosophy, that neutralize, in fact, the pretension of truth by science, and, on the other hand, Jürgen Habermas’ concept of communicative rationality that defends the right of reason on the truth. The main reason that stands behind Lyotard’s actual negation of truth in science lies in the concealed replacement of the consideration of the internal factors of production and development of scientific knowledge by an analysis in non-scientific terms of the legitimacy of science as a social institution. Michel Foucault, like Lyotard, in favor of externalism ignores completely the internal determinants of the organization and development of science. Foucault’s position is vulnerable in an essential point: if one to implement his program, then it has to reproduce objectively the subject, which he (Foucault) subjectively intends to wipe out. In order to restore the solidarity in society, J. Habermas lays all hopes on the reconciliation of reason’s potential, focusing on the communicative rationality. However, cultural problems arise when people’s actions are not commensurate with the Truth, do not serve the Good and deviate from the Beautiful. These problems have spiritual content proper. The spiritual can never be exhausted by rational judgment, in whatever form the rational might appear.
31. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Olga Kozhina Современная философия совершенства и свободы
abstract | view |  rights & permissions
Анализируется концепция философии совершенства и свободы, представленная в корпусе фундаментальных работ Н. М. Чуринова. Актуальность концепции обусловлена тем, что позволяет преодолеть онтологическое и гносеологическое противостояние ма-териализма и идеализма в современной философии. При этом на первый план в кон-цепции выступает поиск новых стандартов теоретизирования, переосмысление основа-ний науки, философии. В этом отношении Н.М.Чуринов сформировал концепцию двух проектов как способов существования науки, которые в истории философии и науке существовали всегда. Диа-лектический проект науки, берущий начало от Аристотеля, ориентированный в своем раз-витии на гностицизм, космическую модель мира и теорию познания как теорию отраже-ния. Метафизический проект науки, берущий начало от софистов, ориентированный на принцип агностицизма, универсальную модель мира, теорию познания как теорию репре-зентаций. Двум проектам науки соответствуют две модели мира, две теории познания, два типа теоретизирования. Двум типам теоретизирования, соответствуют два типа об-щества, и двум типам общества – присущи два типа личности. Н. М. Чуринов артикулирует философию в контексте социально-культурной и инфор-мационной действительности, является основателем и руководителем научно-педагогической и философской школы теории информационной реальности и ее прило-жений, которые получили свое развитие в более пятидесяти диссертаций его учеников. Концепция различия философии совершенства и философии свободы активно интег-рируется в систему современного образования. Понятие “свобода” берется как код ме-тафизического философского и научного творчества. Соответственно, категория “совер-шенство” - код диалектического теоретического творчества.
32. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Роида Рзаева Мультикультурализм в постмодернистском контексте
abstract | view |  rights & permissions
Today, multiculturalism is characterized as an ideology, a poli-cy, as well as a discourse, which makes the multiculturalist agenda to spread and become real. At the same time, multiculturalism, as a type of discourse, can be identified in several different discourses. One of them is the post-modern discourse. The phenomenon of postmodernism is currently in the focus of philosophical interest, primarily because it is seen as a characteristic philo-sophical type in modern culture. One of its most common features is that multiculturalism reflects the cultural situation of the postmodern. The postmodern era extends the meaning of multiculturalism.
33. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Jingzhao Liu 当代哲学怎样成为“自由的学校”?
abstract | view |  rights & permissions
联合国教科文组织在2005年发表的《跨部门哲学战略》中把哲学比喻为“自由的学校”。显然,这一比喻是基于哲学在当今时代的独特价值。本文旨在简要论证当代哲学怎样成为“自由的学校”:首先,时代的变革与深层次矛盾要求哲学做出积极回应;其次,哲学“自由的学校”应该体现为开放性、创造性和生活化三个向度; 第三,“ 自由的学校”意味着,哲学将不再是哲学家把玩的知识古董和教条,而应当是所有人均可从中获益的精神家园。
34. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Cai Hou 哲学的伦理化与现代性的重塑
abstract | view |  rights & permissions
当代哲学发展的一个重要趋向是哲学的伦理化,即哲学经过古代的宗教化和近代的科学化之后而进入道德和伦理之域。哲学发展的这一重要趋向给当代哲学提出的首要和根本任务是“合理的现代性” 的塑造和构建。它规定了当代哲学的最重要的使命和任务,也构成思考当代哲学发展的基本的立足点和视域。“现代性”的基本矛盾是科学性与价值性、民族性与时代性的矛盾。“合理的现代性”及其塑造应体现科学性与价值性、民族性与时代性的有机统一。所以,当代哲学应自觉地致力于解决科学性与价值性、民族性与时代性的矛盾,致力于人类价值观的重建以及引导人类需求方式和生存方式的改变。这是对当代哲学发展的重大挑战,同时也是当代哲学发展的重大契机。
35. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Δημήτριος Πασσάς Το κίνημα της αντιψυχιατρικής
abstract | view |  rights & permissions
Το κίνημα της αντιψυχιατρικής αναφέρεται σε μια ομάδα δια-νοουμένων, οι οποίοι μέσα από το έργο τους αμφισβήτησαν την αυθεντία της ψυχιατρικής επιστήμης, έθεσαν τα ερωτήματα που αφορούσαν την εγκυρότη-τα της διάγνωσης και των κριτηρίων της, το βιολογικό υπόστρωμα μιας ψυ-χικής νόσου, το κατά πόσον μια θεραπεία αποβαίνει προς όφελος του ασθενή και εζήτησαν την αποασυλοποίηση όσων βρίσκονταν έγκλειστοι στα ψυχια-τρικά νοσοκομεία. Το κίνημα έγινε ευρύτερα γνωστό στον κόσμο κατά την δεκαετία του 1970 κατά την οποία απέκτησε αρκετούς υποστηρικτές. Ο όρος «αντιψυχιατρική» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του D. Cooper (Psychiatry and antipsychiatry, 1967). Κυριότεροι εκπρόσωποι του αντιψυχι-ατρικού κινήματος θεωρούνται ο Michel Foucault, o R. D. Laing, o D. Cooper και o Thomas Szasz. Μέσα από τα έργα τους προσπάθησαν να κλονίσουν την πεποίθηση που καλλιεργείται από την ψυχιατρική, η οποία υποστηρίζει ότι πίσω από κάθε ψυχικό νόσημα κρύβεται κάποια γενετική ανωμαλία και μάλιστα έφθασαν στο σημείο να αρνηθούν τον όρο «ψυχική ασθένεια», ως μια αφηρημένη θεωρητική κατασκευή, που σκοπό της είχε την ετικετοποίη-ση (labeling) και την εξάλειψη μιας σειράς διαφορετικών και αποκλινουσών συμπεριφορών, χωρίς την συναίνεση των ασθενών (υποκειμένων). Με άλλα λόγια κατήγγειλαν την ψυχιατρική ως μια ψευδοεπιστήμη, η οποία με την «αγαστή» συνέργεια του κράτους λειτουργούσε σαν ένας καταπιεστικός μη-χανισμός, ο οποίος είχε σκοπό να ενισχύσει συγκεκριμένες νόρμες και στερε-ότυπα σχετικά με το τί είναι φυσιολογικό και τί δεν είναι, τα οποία με τη σειρά τους λειτουργούν ως αναχώματα ή ως στηρίγματα του καπιταλιστικού συστή-ματος. Στόχος της εργασίας είναι να παρουσιαστούν οι θέσεις των κυριότερων εκπροσώπων του κινήματος, να εκτιμηθεί ο ρόλος και η σημασία αυτών των θέσεων, καθώς και να αποτιμηθεί η επιρροή που άσκησε το εν λόγω κίνημα στον τομέα της ψυχικής υγείας μέχρι σήμερα.
36. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Γιούλη Ι. Παπαϊωάννου Δεοντοκρατία ή συνεπειοκρατία: Μια διαχρονική διαμάχη υπό το φως της σύγχρονης επιστήμης
abstract | view |  rights & permissions
Μία από τις μεγαλύτερες έριδες στην ιστορία της φιλοσοφίας είναι η διαμάχη μεταξύ οπαδών της δεοντοκρατίας –της θεωρίας σύμφωνα με την οποία η ηθική αξιολόγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς πρέπει να γίνεται με κριτήριο την πρόθεση– και οπαδών του ωφελιμισμού –της θεωρίας σύμφωνα με την οποία κριτήριο της ηθικής αξιολόγησης πρέπει να είναι οι συνέπειες των πράξεών μας. Το πρόβλημα γίνεται περισσότερο επίκαιρο λόγω των σύγχρονων επιστημονικών εξελίξεων καθόσον φαίνεται να δικαιώνουν μάλλον τους οπαδούς του ωφελιμισμού παρά τους υποστη-ρικτές της δεοντοκρατίας. Ειδικότερα, πορίσματα σύγχρονων επιστημονικών ερευνών1 δείχνουν ότι η ηθική αξιολόγηση βάσει αποτελεσμάτων συνιστά ορ-θότερο τρόπο ηθικής προσέγγισης καθόσον, όταν σκεφτόμαστε ωφελιμιστι-κά, φαίνεται ότι δραστηριοποιούνται οι περισσότερο «έλλογες» περιοχές του εγκεφάλου μας. Αντιθέτως, όταν λαμβάνουμε αποφάσεις και διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας βάσει άλλων κριτηρίων, όπως η πρόθεση ή το καθήκον, δραστηριοποιούνται οι περισσότερο «άλογες» περιοχές του εγκεφάλου μας. Εάν λοιπόν η ηθική και η ηθικότητα συνδέονται και πρέπει να συνδέονται με τη λογικότητα και εφόσον προκύπτει –όπως αποφαίνονται ορισμένοι επιστή-μονες– ότι από τη φύση μας λειτουργούμε ορθότερα και λογικότερα, όταν συμπεριφερόμαστε αναλογιζόμενοι τα αποτελέσματα ή τις συνέπειες των πράξεων μας, τότε η επιστήμη φαίνεται να αναγνωρίζει ένα πλεονέκτημα στον ωφελιμισμό ή τη συνεπειοκρατία2 έναντι της δεοντοκρατίας. Εντούτοις μια προσεκτικότερη μελέτη των φιλοσοφικών εννοιών της πρόθεσης και του αποτελέσματος, του καθήκοντος και των συνεπειών, καταδεικνύει ότι ο από-λυτος διαχωρισμός τους, όχι μόνο δεν συνιστά την ορθότερη και λογικότερη προσέγγιση της ηθικότητας, αλλά δεν προσιδιάζει ούτε καν σε αυτό που θεω­ρείται «έλλογη φύση».
37. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 10
Ελένη Σοφατζή Ο υπαρξισμός του Ζαν Πωλ Σαρτρ στην ταινία του Φρανσουά Τρυφώ Fahrenheit 451
abstract | view |  rights & permissions
Σε αυτή την ανακοίνωση θα παρουσιαστούν τα βασικότερα σημεία της υπαρξιστικής θεωρίας του γάλλου φιλοσόφου και στοχαστή Ζαν Πωλ Σάρτρ, όπως αυτά αποτυπώνονται στην ταινία του Φρανσουά Τρυφώ Fahrenheit 451 (1966). Πιο συγκεκριμένα μέσα από την ιστορία του Μοντάγκ, ενός πυροσβέστη, και της Κλαρίς, μιας δασκάλας, οι οποίοι ζουν σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, θα αναλυθούν ζητήματα όπως αυτό της «σκευοκρατίας», της εγκατάλειψης του ανθρώπου από το Θεό, της ελευθερίας του ανθρώπου, καθώς και της προσωπικής και συλλογικής του ευθύνης.
38. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 11
Jean Du Toit Pierre Teilhard de Chardin as response to modernity’s nature-human dichotomy: A philosophical-critical study
abstract | view |  rights & permissions
Modernity as a philosophical and intellectual movement has cultivated a perspective of humanity as separated from nature. In modernity, nature is valuable only insofar as it has instrumental value (i.e. that it may be utilized for the benefit of humanity). This paper postulates that such an approach to the nature-human relationship may have led to considerable environmental damage and misuse, and that the perspective of humanity as separate from nature should be re-evaluated. Pierre Teilhard de Chardin’s philosophy is investigated as a possible means to overcome this dichotomy. De Chardin describes varying ontologies that are embedded in the evolutionary process and against which all human relevance and action must be sketched. This differs from an evolutionistic approach, because whilst engaging with scientific discourse (which tends to be reductionist in approach), de Chardin also incorporates spiritual and religious ideas and perspectives. Furthermore, de Chardin’s ideas differ from vague pantheism because he engages with the terminology used in modern science and re-evaluates this terminology’s application and conclusions in relation to his newly developed cosmology (or cosmogenesis). Several questions are central in this paper: Firstly, could de Chardin’s approach be incorporated into the natural scientific discourse? Secondly, does de Chardin’s cosmology provide new avenues for investigation into a closer and more sustainable relationship between humanity and the natural world?
39. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 11
Nirmal Baid Jain Acceptance of Life in Nonhuman Entities as a Basis for Environmental Ethics
abstract | view |  rights & permissions
Environmental ethics as a discipline deals with the morality of human actions and its consequences on the environment and its nonhuman elements. It addresses the question of whether there is a moral implication in harming the nonhuman contents of the environment, animate or inanimate. Jains identify with life being existent not only in humans and animals but also equally in earth, fire, air, water and vegetation. Life in these seemingly inanimate objects is considered at par with human or animal life form. Code of conduct for Jain householders and monks alike stipulates avoiding unnecessary harm to life including these inanimate life forms. When the entire world around us comes alive, this code of conduct helps create an abiding ethics that requires one to protect and pledge non-harming to all elements of the environment we live in.
40. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 11
Sandra Baquedano Jer The Axiologic Undertone of the Bio-diversity in East Wisdoms
abstract | view |  rights & permissions
The Hindu worldview works on the principle that all mortals are usually found immersed within the illusion of Maya. This illusion encompasses the common essence which all living beings share, and in an illusory way, wraps the human being within his or her ‘self’, presenting this individuality as an absolute truth. That natural selfishness represents the main enemy which human beings have to struggle against, to remove and tear apart, in order to overcome the individual barriers which limit and master the ‘self’. In this presentation we will probe the Hindu society tradition and its mechanism to protect and care for diversity as substantial values. Moreover, we will examine prominent scholars and historical characters in the Indian and East culture who have actively manifested a philosophical activism during their lives. We will examine the importance of the precautions, related to the balance in the adaequatio between any increase in the number of the individuals that could be preserved indefinitely in an environment, and those who would cause an increasing damage to it.