Displaying: 1-10 of 129 documents

0.096 sec

1. Philosophical Inquiry: Volume > 40 > Issue: 3/4
Raphael Demos Αί Θεμελιώδεις Ἔννοιαι τῆς Μεταφυσικῆς τοῦ Πλάτωνος
2. Philotheos: Volume > 1
Θεόφιλος Ἀμπατζίδης Χρόvος καὶ αἰωvιότητα στὸν Γρηγόριο Νύσσης
3. Philotheos: Volume > 11
Porfirije Perić Ἡ ἀγάπη ὡς σύνδεσμος γινώσκοντος καὶ γινωσκομένου
4. Philotheos: Volume > 11
Βασίλειος Ἀθ. Τσίγκος Οἱ φανερώσεις τοῦ Θεοῦ στήν κτίση καί τήν ἱστορία: πηγή θεογνωσίας κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ
5. Philotheos: Volume > 13
Katelis Viglas Τα Σημειωματάρια του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Από το Νεοπλατωνισμό στη Φυσιοκρατία
abstract | view |  rights & permissions
Leonardo Da Vinci’s Notebooks. From Neo-Platonism to Physicalism. The epistemological thinking of Leonardo Da Vinci does not continue the tradition of Neo-Platonic thought, but surpasses it in order to abandon it. Generally, it comes to a rupture with the authorities of Antiquity and the Middle Ages. But, on close reading of the Notebooks of Da Vinci, some structural and morphological parallels with the Neo-Platonic principles and ideas become apparent, which the Renaissance man converted to laws of nature. The presence of these correspondences indicates the existence of a transition phase, when the new way of thinking progressively replaces the previous one. The physicalistic view of reality is gaining ground as the metaphysics was replaced by the study of the sensible world as an autonomous reality.Ο επιστημονικός τρόπος σκέψης του Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν συνεχίζει τη Νεοπλατωνική παράδοση σκέψης αλλά την υπερβαίνει για να την εγκαταλείψει. Γενικά, έρχεται σε ρήξη προς τις αυθεντίες της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Ωστόσο, κατά την ανάγνωση των Σημειωματάριων του είναι εμφανείς δομικές και μορφολογικές αντιστοιχίες με ορισμένες Νεοπλατωνικές αρχές και ιδέες, οι οποίες έχουν πλέον μεταμορφωθεί σε φυσικούς νόμους. Η παρουσία αυτών των αντιστοιχιών υποδηλώνει την ύπαρξη ενός σταδίου μετάβασης, όταν ο νέος τρόπος σκέψης υποκαθιστά ολοένα και περισσότερο τον προηγούμενο. Η φυσιοκρατική αντίληψη για την πραγματικότητα κερδίζει έδαφος, καθώς η μεταφυσική υποκαθίσταται από την αντιμετώπιση του αισθητού κόσμου ως αυτόνομη πραγματικότητα.
6. Philotheos: Volume > 14
Zdravko Jovanović Οι βασικές εκκλησιολογικές αρχές της αρχέγονης Μεταρρυθμίσεως
7. Philotheos: Volume > 14
Porfirije Perić, Dragan G. Karan Ὁ διάλογος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιμαντικῆς μέ τήν ψυχολογία καί ψυχιατρική ἐπιστήμη ὡς ἔκφραση διακονίας τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου
abstract | view |  rights & permissions
This paper investigates the relationship between mental health and pastoral care in the Church. The principal goal is to indicate the area of dialogue and cooperation between pastoral theology / pastoral psychology and psychology and psychiatry, an area most noteworthy. Furthermore, the importance of the preservation of boundaries between scientific disciplines is emphasized as a key prequirement for a successful dialogueἩ ἐργασία ἀσχολεῖται μέ τή σχέση τῆς ψυχικῆς ὑγείας μέ τήν ποιμαντική διακονία τῆς Ἐκκλησίας. Βασικός σκοπός τῆς μελέτης εἶναι ἡ ἀπόδειξη τοῦ ἀξιόλογου περιθώριου πού ἔχει ὁ διάλογος και ἡ συνεργασία τῆς ποιμαντικῆς θεολογίας μέ τήν ψυχολογία καί ψυχιατρική ἐνῶ παράλληλα τονίζεται ἡ σημασία τῆς διαφύλαξης τῶν ὁρίων κάθε ἐπιστήμης ὡς βασική προϋπόθεση γιά ἕνα ἀποτελεσματικό διάλογο.
8. Philotheos: Volume > 15
Jelena Femić Kasapis Ὁ ὅρος μύστης στὴν προχριστιανική του χρήση
abstract | view |  rights & permissions
Εἰς τὴν παρούσαν ἐργασίαν ἐκτίθενται ἐνδεικτικὰ χωρία τοῦ ὅρου μύστης, ἔτσι ὅπως εἶχε διαμορφωθεῖ ἡ χρήση του καὶ oἱ σημασιολογικὲς ἀποχρώσεις ποὺ λαμβάνει σὲ χωρία ἀρχαίων συγγραφέων. Παρουσιάζονται ἕξι χωρία, τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ μύστης ἦταν μέτοχος καὶ πλῆρες μέλος τῶν μυστηριακῶν λατρειῶν, ὄχι μόνο τῶν Μυστηρίων, ἀλλὰ καὶ τῶν ὀργίων. Κάθε χωρίο ἀκολουθείται ἀπὸ μετάφραση σὲ μία ἀπὸ τὶς σύγχρονες γλῶσσες. Ἀπὸ τὸ χωρίο τοῦ Ἀριστοφάνη προκύπτει ὅτι ὁ ὅρος ἀρχικὰ εἶχε διατυπωθεῖ ὡς ἐπίθετο καὶ ὄχι ὡς οὐσιαστικό. Ὡς τέτοιο μέρος τοῦ λόγου, λειτουργεῖ καὶ ὡς προσωνυμία (ἐπωνυμία) τῶν ἀρχαίων θεοτήτων. Παρ΄ὅλο ποὺ ἡ σημασιολογία του δείχνει νοηματικὴ διαφάνεια, ἡ ἐτυμολογία τοῦ ὅρου παραμένει ἀνεπαρκῶς προσδιορισμένη. Στὰ ἐτυμολογικὰ λεξικὰ δὲν ἀποτελεῖ ξεχωριστὸ λῆμμα, ἀλλὰ συγκαταλέγεται στὰ ὀνοματικὰ παράγωγα τοῦ ῥήματος μύω.This paper presents indicative quotations of the term mystes. They are taken from the texts of ancient writers, focusing on the way its use and its semasiological aspects were formed. Six excerpts are selected to assess the fact that mystes was an active participant and a full member of the ancient Mystery cults, not only of the Mysteries, but of the Orgies, too. Most quotations are followed by their interpretation in English or French. Aristophanes’ fragment leads to conclusion that initially the term was introduced and formulated rather as an adjective, than as a noun. As such, it serves as a name, title, or cognomen, referring to ancient deities. Although its semasiology indicates rather intelligible transparency, its etymology remains insufficiently determined. In etymological dictionaries it is not presented as a separate lemma, but is assumed to be a noun derivative of a verb, thus presented s.v. μύω [mýō].
9. Philotheos: Volume > 15
Dragan Radić Ἡ ἑρμηνευτική μέθοδος τοῦ Θεοδωρήτου Κύρου: Μία προσπάθεια πρός ἐπίτευξη τῆς ἰσορροπίας μεταξύ ἱστορισμοῦ καί ἀλληγορίας, μεταξύ γράμματος καί πνεύματος
abstract | view |  rights & permissions
The aim of this paper is to demonstrate the hermeneutical method of Theodoret of Cyrus, who was one of the most important Biblical commentators and an influential theologian of the School of Antioch. This paper attempts to point out the fact that in the person of the Blessed Theodoret we find the first attempt of synthesis between the Antioch and Alexandria hermeneutical schools. In his hermeneutical work Theodoret attempted to overcome the contradictions existing up to that point and to follow a middle way, without discarding neither the literal nor the spiritual-allegorical interpretation. It could be argued that Theodoret rejected the extreme hermeneutical trends of both the Alexandrian and Antioch inspirations; he developed his unique methods and tactics, which were rooted in the previous patristic tradition of the Church Fathers.
10. Philotheos: Volume > 15
Aleksandar Stojanović Οἱ Σιναΐτες Πατέρες καί ἡ εὐαγριανή διδασκαλία
abstract | view |  rights & permissions
This article deals with the relationship of the Sinaitic Fathers and Evagrius of Pont. On the one hand, their main representative St. John Climacus strongly criticized some Evagrius’ fallacies, while on the other hand used thе good side of his ascetic teachings. Furthermore, the specificity of location of the Sinai Monastery resulted that God seeing, contemplation and theology exercised through the Sinaitic Fathers became ideals of the ascetical spirituality. All these ideals originate in ascetical teaching of Evagrius whose correct teachings and soul-benefit readings, at first, were acknowledged by the Fathers of Gaza. Later it was passed onto the Fathers from Sinai and ultimately unto the all ascetical tradition primarily unto the Neptic tradition.